Pożar domu w Wytownie

To był mój rodzinny dom. Miejsce, w którym się wychowałam i które z czasem stało się wspólnym domem dla mnie, mojego męża, naszej pięcioletniej córki Marii oraz mojej mamy Agnieszki. W dniu pożaru w domu byliśmy tylko my troje – ja, mąż i nasza córeczka. To, że wszyscy wyszliśmy z tego żywi i cali, jest dla nas największym cudem i jednocześnie jedyną pewnością w tej dramatycznej rzeczywistości.

Z żywiołem walczyło siedem zastępów straży pożarnej. Mimo ich ogromnych starań dom uległ niemal całkowitemu zniszczeniu i najprawdopodobniej nadaje się już tylko do rozbiórki. W jednej chwili przestało istnieć miejsce, które było naszym schronieniem – pełnym wspomnień, codzienności i rodzinnego ciepła.

Od pewnego czasu razem z mężem budowaliśmy nowy dom obok. To miała być nasza przyszłość. Przez długie miesiące gromadziliśmy jego wyposażenie – meble, sprzęty i rzeczy odkładane z myślą o nowym początku. Wszystko było przechowywane na strychu domu, w którym doszło do pożaru. Ogień zabrał zarówno to, co służyło nam na co dzień, jak i to, co miało nam służyć przez kolejne lata. Spłonęło doszczętnie.

Z dnia na dzień straciliśmy dach nad głową. Zostaliśmy pomiędzy tym, co było, a tym, co dopiero miało nadejść. Dziś robimy wszystko, co w naszej mocy, by jak najszybciej móc zamieszkać w domu, który miał być spełnieniem planów, a stał się jedyną drogą do odzyskania stabilności.

Choć przyszło nam zaczynać od popiołów, wciąż mamy siebie. A to daje siłę, by krok po kroku budować życie na nowo.