Życie z nowotworem i niepełnosprawnością – codzienna walka

Życie potrafi zmienić się w jednej chwili. W 1997 roku zostałam sama z dwójką małych dzieci – bez wsparcia i bez środków do życia. Doświadczyłam przemocy, zostałam okradziona, a strach stał się moją codziennością. Każdy dzień był walką z lękiem, paniką i bezradnością. Mimo tego musiałam iść dalej – dla moich dzieci.

W 2007 roku przeszłam pierwszą operację w Gnieźnie. Wydawało się, że to początek drogi do zdrowia, jednak kilka dni później otrzymałam diagnozę, która zmieniła wszystko – nowotwór złośliwy tarczycy. Trafiłam na oddział onkologii, gdzie usunięto mi całą tarczycę. Następnie zostałam poddana leczeniu radiojodem radioaktywnym, które trwało przez kilka lat i było bardzo obciążające dla organizmu.

To jednak nie był koniec. Po dwóch latach usunięto mi lewy jajnik z powodu ogromnej torbieli wypełnionej płynem. Bardzo szybko weszłam w przedwczesną menopauzę. Z czasem zaczęły pojawiać się kolejne problemy zdrowotne – choroby kręgosłupa, zaburzenia równowagi, silne bóle głowy, rąk i nóg oraz ciągłe osłabienie mięśni.

W 2023 roku doszły kolejne objawy – uporczywe szumy uszne, zawroty głowy, trudności z utrzymaniem równowagi oraz problemy z połykaniem. Zdiagnozowano u mnie niedosłuch oraz chorobę Ménière’a.

Pozostaję pod stałą opieką wielu specjalistów – endokrynologa, laryngologa, ginekologa, neurologa, psychiatry oraz lekarza rodzinnego. Regularnie przechodzę badania kontrolne dwa razy w roku.

Jestem osobą z niepełnosprawnością – obecnie w stopniu umiarkowanym, wcześniej znacznym. Utrzymuję się z zasiłku stałego w wysokości 881 zł miesięcznie, przyznanego do 2028 roku. To rzeczywistość, w której każdy wydatek staje się wyzwaniem, a podstawowe potrzeby często pozostają poza zasięgiem.

Najtrudniejsza jest samotność. To ona boli najbardziej – bardziej niż choroba, bardziej niż codzienne ograniczenia. To cisza, w której zostaje się samemu z lękiem, zmęczeniem i bezsilnością.

Mimo wszystkiego wciąż tu jestem. Wciąż próbuję iść dalej – dzień po dniu.