Porażenie mózgowe i niezdolność do samodzielnej egzystencji – moja codzienność

Z porażeniem mózgowym żyję od urodzenia. To choroba, która towarzyszy mi przez całe życie, ale z biegiem lat jej skutki stały się znacznie bardziej odczuwalne.

Dziś jestem osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. Oznacza to, że nie jestem w stanie funkcjonować bez pomocy innych – codzienne czynności, takie jak poruszanie się, przygotowanie posiłku czy zadbanie o podstawowe potrzeby, wymagają wsparcia albo są dla mnie niemożliwe do wykonania samodzielnie.

Moje ciało ma swoje ograniczenia, z którymi mierzę się każdego dnia. Sprawność, którą kiedyś w pewnym stopniu miałam, stopniowo się pogarsza. Każdy dzień to wysiłek, ból i walka o utrzymanie tego, co jeszcze jest możliwe.

Jestem osobą samotną. Nie mam na co dzień bliskiej osoby, która mogłaby przejąć opiekę czy pomóc w najprostszych sprawach. Wszystko wymaga organizacji i wsparcia z zewnątrz.

Rehabilitacja jest dla mnie koniecznością – bez niej mój stan będzie się pogarszał. To nie jest wybór, ale warunek utrzymania jakiejkolwiek sprawności. Do tego dochodzą regularne dojazdy oraz usługi opiekuńcze, bez których nie jestem w stanie funkcjonować.

To życie w zależności, w ograniczeniach i w ciągłej niepewności.

A mimo to każdego dnia staram się nie poddawać. Walczę o sprawność, o godność i o choć odrobinę samodzielności.

Każda forma wsparcia ma dla mnie ogromne znaczenie. Dzięki niej ta codzienność staje się choć trochę bardziej do udźwignięcia.