Rodzina z szóstką dzieci walczy o lepsze warunki mieszkaniowe

Wsparcie dla ośmioosobowej rodziny

Ośmioosobowa rodzina: rodzice i sześcioro dzieci. Czworo dzieci chodzi do szkoły, dwoje pozostaje pod opieką mamy. Najstarszy syn (uczeń klasy 4) ma orzeczenie o niepełnosprawności — urodził się ze stopą końsko-szpotawą, przeszedł kilka operacji i wymaga stałej rehabilitacji oraz częstych konsultacji w poradni ortopedycznej w Krakowie.

W domu z mamą zostają także najmłodsze dziewczynki — w wieku 2 lat i 4 miesięcy. Dużym obciążeniem budżetu są wydatki na mleko modyfikowane, pieluchy i środki pielęgnacyjne. Dzieci są czyste, zadbane, uśmiechnięte, chętnie pomagają w domu, dobrze się uczą.

Rodzina mieszka w bardzo skromnych warunkach: drewniany dom z jednym pokojem i kuchnią, brak łazienki. Choć doprowadzono bieżącą wodę, nie ma kanalizacji ani ciepłej wody — wodę trzeba podgrzewać na kuchence i nosić w wiadrach, a zużytą wynosić. Dom ogrzewany jest drewnem; z obawy przed zaczadzeniem rodzice unikają węgla, bo piec nie jest w pełni bezpieczny i szczelny. Nieszczelne okna i drzwi potęgują chłód, w domu panuje wilgoć. Są tylko dwa łóżka: tata śpi z synem, mama z trzema córkami, a dwóch najstarszych chłopców zajmuje łóżko piętrowe.

Mama jest pracowita i zaradna: opiekuje się dziećmi, prowadzi niewielkie gospodarstwo (kury, kaczki), uprawia warzywa i owoce, robi przetwory; zbiera zioła, z których przygotowuje syropy, kremy i maści. W szkole otrzymywała stypendium Prezesa Rady Ministrów.

Tata wcześniej wyjechał za granicę, by poprawić warunki bytowe, jednak uległ wypadkowi, wrócił do kraju i podjął leczenie. Obecnie pracuje w Polsce (umowa na czas nieokreślony). Rodzina rozpoczęła budowę nowego domu — trwają prace przy dachu/przykryciu budynku, ale koszty utrzymania dzieci i bieżące wydatki pochłaniają większość dochodów, więc roboty posuwają się bardzo wolno. Rodzina nie ma zdolności kredytowej; komercyjny kredyt jest dla nich nieopłacalny.

Małżonkowie pochodzą z rodzin dysfunkcyjnych i nie mogą liczyć na wsparcie bliskich. Tata po trudnym okresie, związanym z sytuacją zdrowotną dzieci, od ponad roku nie pije i stara się systematycznie poprawiać sytuację rodziny.

Na co dzień korzystają głównie z pomocy rzeczowej: żywność unijna, dożywianie dzieci w szkole, sporadyczne wsparcie finansowe, pośrednictwo w zdobywaniu ubrań, zabawek i mebli. Mimo ogromnych starań warunki bytowe wciąż są bardzo trudne.

Każdy życzliwy gest — rzecz, wsparcie organizacyjne czy dobre słowo — realnie przybliża tę rodzinę do bezpiecznych, godnych warunków życia.