Pomóż mi pokonać raka

Witam mam na imię Kamila, mam 32 lata i jestem mamą 4 letniej Idy. W maju tego roku usłyszałam diagnozę, której nikt nigdy nie chce usłyszeć – nowotwór złośliwy piersi z przerzutami do węzłów chłonnych. Jako młoda osoba która zawsze uważała że jest okazem zdrowia, słysząc taką diagnozę nie dowierzałam że w tak młodym wieku mogę mieć raka.

Od tamtej chwili moje życie się zmieniło o 180 stopni.

Obecnie leczę się w Narodowym Instytucie Onkologii w Warszawie. Każdy wyjazd do szpitala to 80 kilometrów w jedną stronę. W tej chwili jestem w trakcie ciężkiej chemioterapii, po której czeka mnie podwójna mastektomia z usunięciem węzłów chłonnych, a następnie rehabilitacja i radioterapii – oba te etapy wiążą się z codziennymi dojazdami do szpitala przez dłuższy okres co wiążę się z kosztami ale również ciężka logistyką przy małym dziecku. Wiem, że to dopiero część drogi, ale chcę ją przejść – krok po kroku – z wiarą, że wrócę do zdrowia i normalności.

Od czerwca jestem na zwolnieniu lekarskim które za chwilkę się kończy a dopiero na początku grudnia jest przewidziana operacja dlatego dalej muszę przejść na zasiłek rehabilitacyjny który jest jeszcze mniejszy niż zasiłek chorobowy. Jest to dla mnie ciężka sytuacja ze względu że zawsze miałam kontrolę nad finansami bo mogłam iść do pracy i zapracować.

Jest mi ciężko prosić o pomoc ale wiem że strach który w sobie noszę nie pomoże przejść mi tej drogi spokojnie a nie jest ona prosta, dlatego zdecydowałam się na tą zbiórkę – choć bardzo długo biłam się z myślami.

Każdy dzień dla mnie to nowe wyzwania: dojazdy, badania, skutki uboczne, organizacja leczenia, a w tle zwykłe życie – dom, codzienne życie i sprawienie aby córka miała normalne dzieciństwo i jak najmniej zapamiętała ten etap. Mimo swojego wieku jest mądra i bardzo mnie wspiera a jej uśmiech daje mi siłę, gdy siły fizycznie już brak. Pomagają mi znajomi jak i rodzice - choć wiem, że ich serca i troska rozdzielone są na pół — moja siostra również zmaga się z rakiem piersi. Chorujemy jednocześnie. Ta wiadomość była dla nas ciosem, którego nie da się opisać słowami. Patrząc na nią, widzę siebie – nasz wspólny lęk, nadzieję i determinację. Walczymy razem.

Wiem, że chcę wrócić do zdrowia nie tylko dla siebie i mojego dziecka, ale również aby móc wrócić do pracy, do ludzi, normalnej codzienności ponieważ mam marzenia i jestem dopiero w połowie swojej drogi.

Fakt musiałam się zatrzymać, przeorganizować życie bo jest to czas próby, pokory i wdzięczności za każdy dzień. Czas, który uczy, że nawet w obliczu choroby można znaleźć w sobie odwagę, by iść dalej – pomimo wszystkiego.

Kochani, dlatego zwracam się do Was – ludzi o wielkich sercach o pomoc. Dla mnie liczy się każde wsparcie poprzez wpłacenie symbolicznej złotówki ale również dobre słowo jak i modlitwę.

Z góry dziękuję Wam, jeśli zdecydujecie się wesprzeć mnie w tej drodze.