Bartek walczy o wzrok - wyjazd za granicę to ostatnia szansa

Cześć, nazywam się Bartek Harbut. Urodziłem się i wychowałem we Wrocławiu. Moje dzieciństwo w Polsce było pełne miłych wspomnień. Chociaż od małego poruszałem się na wózku i zmagałem z poważną niepełnosprawnością ruchową spowodowaną zespołem Ehlersa-Danlosa (EDS), nigdy mnie to nie powstrzymało przed aktywnym życiem.

W wieku 15 lat wyjechałem z moimi rodzicami do Szwecji i skupiłem się na zdobyciu dobrego wykształcenia, które wtedy nie było dostępne w Polsce dla ludzi z niepełnosprawnością. Za granicą nauczyłem się języków, poznałem wspaniałych ludzi i zacząłem moją działalność zawodową. Rozwijałem umiejętności i poczucie pewności siebie, które pomogły mi funkcjonować w świecie.

W 2023 roku zdecydowałem się wrócić do Polski, by pomóc dziadkowi, który był coraz bardziej chory. Zająłem się domem, podjąłem pracę w Stowarzyszeniu Pokonać Sepsę i zaangażowałem się we wrocławską społeczność kinomanów. Tu też poznałem wiele wyjątkowych osób, brałem udział w festiwalach filmowych organizowanych przez Stowarzyszenia Nowe Horyzonty i wypowiadałem się na różnych wydarzeniach związanych z kinem. Dzięki moim przyjaciołom z Nowego Klubu Filmowego zacząłem sobie tutaj budować życie, z którego mogłem być naprawdę dumny. Pogłębiłem też moją miłość do wyrażania emocji obrazem, szczególnie poprzez film.

Od zawsze zmagałem się z powikłaniami EDS-u, takimi jak poważny tętniak w 2015 roku czy Zespół Kruchej Rogówki w 2020 roku, ale to, co przyniósł rok 2025 prawie mnie złamało. W lipcu tego roku odkleiła mi się siatkówka w lewym oku i w jednej chwili stałem się osobą niewidomą. Polscy lekarze zrobili, co mogli, by uratować to oko, ale leczenie zakończyło się niepowodzeniem. Na wzrok w lewym oku nie ma już szans.

Dzięki wsparciu mojej wspaniałej rodziny i przyjaciół z czasem odzyskałem wolę walki. Pojawiła się szansa by spróbować uratować prawe oko. Zostało ono zaszyte po uszkodzeniu w 2020 roku. Żebym mógł cokolwiek widzieć, trzeba je otworzyć i usunąć zaćmę, a z powodu Zespołu Kruchej Rogówki taka operacja jest bardzo trudna i ryzykowna. Polscy lekarze są zgodni, że potrzebuję chirurga okulistycznego z doświadczeniem w chorobach tkanki łącznej, takich jak EDS, niestety tacy specjaliści dostępni są tylko za granicą. Na tę chwilę Moorfield’s Eye Hospital w Londynie wydaje się być moją najlepszą opcją.

Koszty leczenia za granicą wykraczają jednak poza moje możliwości. Dlatego zwracam się do Was o pomoc. Zawsze próbowałem radzić sobie sam, ale tym razem nie jest to możliwe. Doświadczenie ostatnich paru miesięcy nauczyło mnie, że nie ma wstydu prosić o pomoc, gdy tego naprawdę potrzebuję. Każda złotówka zwiększa szanse na powodzenie leczenia i pozwoli mi odwdzięczyć się Wam poprzez działania społeczne i aktywność zawodową. Pieniądze ze zbiórki pójdą na moje leczenie oraz narzędzia, które pozwolą mi poradzić sobie w tej nowej sytuacji. Mam też plany utworzenia fundacji wspierającej rozwój zawodowy i twórczy osób z niepełnosprawnościami, ale zacznijmy od próby uratowania mojego wzroku.

Dopóki jest nadzieja, by choć raz jeszcze obejrzeć moje ukochane filmy i zobaczyć uśmiechy na twarzach moich przyjaciół i bliskich, nie mogę się poddać. Nie wybaczyłbym sobie.

Dziękuję Wam za pomoc i obiecuję, że będę walczył.

Bartek

Kochani, uruchomiliśmy również dodatkową skarbonkę dedykowaną osobom, które chcą wesprzeć zbiórkę wpłatą z zagranicy (w walutach obcych). Wszystkie wpłaty z tej skarbonki automatycznie sumują się na głównej zbiórce — to po prostu wygodna forma wsparcia dla Darczyńców spoza Polski. Dziękujemy za każdą pomoc!