Pożar domu w Białczu

Ten dom nie powstał od razu. Rósł razem z nami przez piętnaście lat. W jego ścianach dorastały Pola i Oliwia, dziś piętnasto- i dwunastoletnie. To tam uczyły się świata, tam były święta, zwykłe dni i te trudniejsze momenty, które scalały rodzinę bardziej niż cokolwiek innego.

Po pożarze z tego życia zostały tylko fragmenty. Stojące ściany i kilka ocalałych ubrań. Cała reszta — codzienność, wspomnienia, poczucie bezpieczeństwa — przestała istnieć w jednej chwili.

W chwili zdarzenia w domu byłam tylko ja i nasze zwierzęta. Udało mi się wyjść z budynku razem z psem. Niestety nie wszystkie istoty miały tyle szczęścia — ogień odebrał nam kociaka i chomika. 

Zawsze staraliśmy się mierzyć z przeciwnościami własnymi siłami. Tak jest i teraz. Robimy wszystko, by nie zatrzymać się w miejscu, mimo że przed nami ogrom pracy, kosztów i niewiadomych.

Ten dom był efektem lat wysiłku, wyrzeczeń i decyzji podejmowanych z myślą o dzieciach. Dziś marzeniem jest jedno — odbudować przestrzeń, w której znów będzie można żyć, oddychać i czuć się u siebie.