Pożar w Białym Dunajcu

Nad ranem, kiedy jeszcze spaliśmy w naszym domu, wybuchł pożar. To miała być zwyczajna noc. Kilka chwil później nasze życie zmieniło się na zawsze.

Obudziłam się w porę. Gdy zorientowałam się, że grozi nam niebezpieczeństwo, razem z rodzicami i moim 8-letnim synem Kubusiem natychmiast opuściliśmy budynek. To były sekundy, w których liczyło się tylko jedno – by wszyscy zdążyli wyjść.

Tuż przy płonącym domu stał zaparkowany samochód. Nasz budynek znajdował się w wąskiej zabudowie, blisko innych domów. Wiedziałam, że muszę jak najszybciej przestawić auto, by nie doszło do wybuchu i jeszcze większej tragedii. W tym czasie Kubuś wykazał się niezwykłą odwagą – zadzwonił po straż pożarną. Jesteśmy dumni z naszego małego bohatera.

Mimo ogromnego wysiłku strażaków, ogień wyrządził poważne szkody. Dziś wiemy, że nasz dom najprawdopodobniej nie będzie nadawał się do odbudowy.

Tymczasowe schronienie zapewniła nam moja starsza córka. Jednak naszym marzeniem jest odzyskanie własnego kąta – miejsca, które przez lata było przestrzenią naszej codzienności, rodzinnych spotkań i wspólnych wspomnień.

Straty materialne są duże. Straty emocjonalne i sentymentalne – jeszcze większe. Najważniejsze jest jednak to, że wyszliśmy z tego wszyscy razem. Nasza rodzina nadal jest w komplecie i to daje nam siłę.

Doceniamy całym sercem ten fakt. Każde wsparcie, które pomoże nam w odbudowie naszego życia i powrocie do stabilizacji, będzie dla nas ogromnym ułatwieniem w tym trudnym czasie.