Pożar w Brzeziej Łące

11 zastępów straży pożarnej przez wiele godzin walczyło z ogniem, który pochłaniał nasz dom. Strażacy robili wszystko, co było w ich mocy, jednak mimo ich ogromnego wysiłku pożar pozostawił po sobie ogromne zniszczenia i w jednej chwili zmienił życie całej naszej rodziny.

Najważniejsze jest dla nas to, że nikt nie ucierpiał. Za to jesteśmy niewyobrażalnie wdzięczni. Jednocześnie trudno pogodzić się z tym, że ogień odebrał nam niemal wszystko, co jeszcze chwilę wcześniej było naszą codziennością. Straciliśmy własny kąt, wyposażenie domu, ubrania i rzeczy osobiste. Zostało to, co najważniejsze – my – ale wokół nas pozostały zgliszcza miejsca, które było naszym domem.

To rodzinny dom mojej mamy. Miejsce, z którym związane są lata naszego życia, wspomnienia i poczucie bezpieczeństwa. Mieszkałem tutaj wspólnie z rodzicami, moją 6-letnią córeczką Ewelinką oraz jej mamą. Dla Ewelinki był to po prostu jej dom – miejsce, w którym miała swój pokój, swoje rzeczy i swój mały, bezpieczny świat. Dziś tego świata już nie ma.

Najbardziej boli świadomość, że los potrafił w jednej chwili pozbawić nas tego, na co pracowało się przez całe lata. Jeszcze niedawno przekraczaliśmy próg własnego domu bez zastanowienia. Dziś patrzymy na jego zniszczone wnętrze i wciąż trudno nam uwierzyć, że wydarzyło się to naprawdę.

Na ten moment nie wiemy nawet, czy odbudowa domu będzie możliwa. Przed nami decyzje, oględziny i ogrom pracy. Wiemy natomiast jedno – potrzeby naszej rodziny są dziś ogromne, bo właściwie wszystko trzeba będzie zacząć od początku.

Każde, nawet najmniejsze wsparcie, będzie dla nas niezwykle ważne na drodze do odzyskania choć części tego, co zabrał ogień. Chcemy przede wszystkim stworzyć na nowo bezpieczne miejsce dla naszej rodziny i sprawić, by Ewelinka znów mogła poczuć, że ma swój dom.