Mój dom się zawala, a ja mam 72 lata – chcę tylko żyć spokojnie z moim psem

Życie w starym domu, który powoli przestaje dawać schronienie

Mam 72 lata i od wielu lat mieszkam w moim małym, drewnianym domu o powierzchni 45 m². Dom ma już 75 lat – pamięta wiele chwil mojego życia, dobre i trudne czasy. Zawsze był moim azylem, miejscem, w którym czułam się bezpiecznie. Niestety, z biegiem lat czas zaczął robić swoje.

Pod koniec września zawaliła się część ściany obmurowania. Odsłoniły się stare deski, a fundament został naruszony. Fachowiec, którego udało mi się znaleźć, powiedział, że dom da się jeszcze uratować – ale potrzebny jest czas i środki, których dziś już nie mam.

Codzienność to opłaty, jedzenie i leczenie mojego ukochanego psa. Ma 14 i pół roku, jest prawie niewidomy, słabo słyszy i choruje na zespół Cushinga. Leczę go od trzech lat. To dla mnie ogromny koszt, ale nie potrafię zrezygnować – jest moją rodziną i towarzyszem każdego dnia.

Sama także zmagam się ze zdrowiem – mam za sobą złamanie kręgosłupa szyjnego, a z pomocą opiekunki musiałam się po pewnym czasie rozstać, bo koszty stały się zbyt wysokie. Mimo wieku i ograniczeń staram się radzić sobie najlepiej, jak potrafię.

Obok domu stoi stary budynek gospodarczy, który również się zawala. Nie stać mnie nawet na jego rozbiórkę – wywóz gruzu to dla mnie zbyt duży wydatek. Dopóki go nie rozbiorę, gmina nalicza mi wyższy podatek, bo to budynek murowany. 

Dziś staram się po prostu żyć spokojnie i utrzymać to, co jeszcze można uratować. Ten dom to całe moje życie – miejsce, w którym mimo wszystko wciąż czuję się u siebie.
Będę wdzięczna za każdą okazaną życzliwość, dobre słowo czy udostępnienie mojej historii dalej.