Darek – mąż i tata trojga dzieci znów stanął do walki z rakiem

Jeszcze niedawno nasze życie wyglądało zupełnie inaczej. Była codzienność, praca, wychowywanie trójki dzieci i zwykłe plany na przyszłość. Na co dzień mieszkamy w Niemczech, gdzie wychowujemy nasze troje dzieci i gdzie Darek do tej pory pracował. Wszystko zaczęło się zmieniać w listopadzie 2024 roku, kiedy mój 42-letni mąż, Dariusz Glinka, usłyszał diagnozę – złośliwy nowotwór jelita grubego.

Darek od pewnego czasu źle się czuł, jednak nic nie wskazywało na to, jak poważna okaże się przyczyna. Ze względu na nawracające polipy regularnie, co dwa lata, wykonywał kolonoskopię. Dopiero rozszerzone badania krwi pokazały, że w organizmie dzieje się coś niepokojącego. Powtórna kolonoskopia wykazała około 3-centymetrową zmianę nowotworową w okolicy okrężnicy.

Szybko trafiliśmy pod opiekę onkologa. Ponieważ guz wymagał zmniejszenia przed operacją, już w grudniu rozpoczęła się chemioterapia. Co dwa tygodnie Darek przyjmował kolejne cykle leczenia – łącznie przeszedł ich siedem.

Pod koniec marca 2025 roku odbyła się operacja, podczas której usunięto nowotwór. Darek spędził dwa tygodnie w szpitalu. W maju rozpoczęła się kolejna chemioterapia, która trwała do końca lipca. W tym samym czasie otrzymał również orzeczenie o niepełnosprawności 80 GdB.

W czasie leczenia i rekonwalescencji Darek przebywał na zasiłku chorobowym, który w Niemczech nie pokrywał w pełni jego wcześniejszych dochodów. Gdy okres chorobowy się zakończył, ze względu na utrzymujące się bóle i złe samopoczucie nie był w stanie wrócić do pracy, a jego umowa została rozwiązana za porozumieniem stron. Przyznane świadczenie z urzędu pracy stanowi jedynie część wcześniejszych dochodów.

Do tego dochodzą koszty związane z leczeniem – dopłaty do chemioterapii, pobytów w szpitalu, dojazdów na badania i wizyt lekarskich. Dla naszej pięcioosobowej rodziny stało się to ogromnym obciążeniem. Mamy trójkę dzieci, a zwykłe wydatki, które wcześniej były częścią codzienności, dziś budzą we mnie coraz większy niepokój. Zbliżający się wrzesień i konieczność przygotowania dzieci do szkoły to kolejne koszty, o których trudno mi spokojnie myśleć.

Po zakończeniu leczenia bardzo chcieliśmy wierzyć, że najgorsze jest już za nami. Kontrolne badania w grudniu nie wykazały nowych zmian.

Niestety w czerwcu 2026 roku nasz świat ponownie się zatrząsł.

Podczas rezonansu wykryto nowe zmiany na trzustce i wątrobie. Darek przeszedł już dodatkowe badania i obecnie czekamy na telefon z kliniki w sprawie dalszego postępowania. To oczekiwanie jest niezwykle trudne.

Choroba odbiła się również na psychice mojego męża. Darek zmaga się z ciężką depresją i pozostaje pod opieką psychiatryczną. Miesiące leczenia, ból, strach i niepewność bardzo go wyczerpały.

Choroba zmieniła nasze życie rodzinne, zawodowe i finansowe. Dziś żyjemy od badania do badania, próbując jednocześnie zachować jak najwięcej normalności dla naszych dzieci.

Nie wiemy jeszcze, co przyniosą najbliższe miesiące. Wiemy tylko, że Darek ma zaledwie 42 lata, troje dzieci i rodzinę, dla której jest całym światem. Mimo wszystkiego, co wydarzyło się od listopada 2024 roku, wciąż próbujemy wierzyć, że przed nami są jeszcze dobre dni.