Ewa – rak piersi i węzłów chłonnych. Samotna mama walczy

Jeszcze niedawno byłam po prostu mamą, która ogarnia codzienność. Praca, dom, dzieci. Życie, które – choć nie zawsze łatwe – było moje i dawało poczucie stabilności.

22 grudnia wszystko się zatrzymało.

Diagnoza: nowotwór złośliwy piersi i węzłów chłonnych.

To ja sama wyczułam, że coś jest nie tak. Zareagowałam szybko, zrobiłam wszystko tak, jak trzeba. Ale nikt nie jest gotowy na to, co przychodzi później. Na strach, na bezsilność, na moment, w którym nagle przestajesz mieć kontrolę nad własnym życiem.

Nie miałam świąt Bożego Narodzenia. Nie było siły. Nie było głowy. Było tylko oswajanie się z czymś, czego nigdy nie chciałam poznać.

Mam 52 lata i jestem mamą trzech synów. Dwóch dorosłych – mają już swoje życie. I Kacper… prawie 16-letni chłopak, który wciąż mnie potrzebuje najbardziej. To o niego martwię się najbardziej. Widzę, jak trudno mu to wszystko zrozumieć. Jak bardzo się boi. Jak zadaje pytania, na które sama nie znam odpowiedzi.

Przez całe życie radziłam sobie sama. Jestem jedynaczką, wychowywałam się przy niepełnosprawnych rodzicach. Już jako dziecko musiałam być dorosła. Nauczyłam się nie prosić o pomoc. Nauczyłam się być silna. Zawsze mówiłam sobie: „dam radę”.

I długo naprawdę dawałam.

Dziś pierwszy raz czuję, że ta siła gdzieś się kończy. Że z tej „twardej babki” uchodzi powoli powietrze. Pojawia się coś, czego wcześniej nie znałam – bezsilność.

Jestem w trakcie leczenia, na zwolnieniu, z ograniczonym dochodem. Każdy dzień to walka – nie tylko z chorobą, ale też z lękiem, zmęczeniem i myślami, które nie dają spokoju.

Najbardziej jednak walczę o to, żeby być. Dla siebie. Dla Kacpra. Żeby mógł mieć mamę, na którą zawsze mógł liczyć.

To nie jest historia o poddaniu się.

To historia o kobiecie, która całe życie była silna… i która dziś, mimo strachu, nadal walczy – choć już wie, że nie wszystko da się udźwignąć w pojedynkę.