Pożar w miejscowości Grzędzin – rodzina Litwin

21 kwietnia ogień zabrał nam miejsce, które było całym naszym światem. Pożar budynków gospodarczych rozprzestrzenił się błyskawicznie i dotarł do naszego domu — domu, w którym toczyło się nasze codzienne życie. Mieszkaliśmy tu razem: ja, mój mąż, trójka naszych dzieci i babcia, która każdego dnia mierzy się z ciężką chorobą nowotworową.

W jednej chwili wszystko przestało istnieć w takiej formie, jaką znaliśmy.

Najważniejsze jest to, że zdążyliśmy się ewakuować. Wszyscy wyszliśmy z tego żywi. Ale kiedy zamknęliśmy za sobą drzwi, nie zabraliśmy ze sobą nic — poza tym, co mieliśmy na sobie i tym, co niewidzialne: strachem, niedowierzaniem i bólem po stracie.

To, co budowaliśmy latami, zniknęło w ogniu.

Dziś zostały nam wspomnienia — chwile przy wspólnym stole, śmiech dzieci, poczucie bezpieczeństwa, które dawał nam nasz dom. Straty są ogromne i wciąż trudne do oszacowania. Nie wiemy jeszcze, czy odbudowa będzie możliwa. Nie wiemy, jak będzie wyglądało nasze jutro.

Wiemy tylko, że wszystko, co było dla nas codziennością, nagle przestało istnieć.

Straciliśmy dorobek życia, spokój i poczucie bezpieczeństwa. Ale mimo tego, w tej ciszy po tragedii, gdzieś głęboko w nas wciąż jest nadzieja — że uda się znów stanąć na nogi.