Życie po operacjach i chemioterapii – rak.

Jeszcze niedawno byłam osobą pełną energii. Aktywną, wysportowaną, samodzielną. Życie biegło szybko, a ja razem z nim. Dziś wszystko wygląda inaczej.

W maju 2024 roku usłyszałam diagnozę guza w przestrzeni zaotrzewnowej. Przez wiele miesięcy byłam leczona endokrynologicznie – guz został zakwalifikowany jako zmiana nadnercza, nieaktywna hormonalnie. Przeszłam tomografię, rezonans, specjalistyczne testy. Wyniki nie wskazywały na złośliwość. Mimo to intuicja nie dawała mi spokoju. Zamiast czekać rok na kolejną kontrolę, zdecydowałam się na operację.

Ta decyzja uratowała mi życie.

Pod koniec maja 2025 roku usunięto guza razem z nadnerczem. Okazało się, że zmiana miała już 4,2 cm i była nowotworem złośliwym – rakiem brodawkowatym, przerzutem z jajowodu. Rak jajowodu, FIGO IIIA. Diagnoza, która przewraca świat do góry nogami.

Kilka tygodni później zapadła decyzja o drugiej, natychmiastowej operacji ginekologicznej. 5 sierpnia 2025 roku usunięto mi sieć większą, szyjkę macicy oraz przydatki obustronnie. Od razu wiedziałam, że to jeszcze nie koniec – po zagojeniu ran czekała mnie chemioterapia. Ta informacja była dla mnie jak wyrok. Nie byłam gotowa ani psychicznie, ani fizycznie. A jednak musiałam iść dalej.

W trakcie leczenia dowiedziałam się, że mam uszkodzony gen BRCA2. Zostałam zakwalifikowana do długotrwałego leczenia olaparybem. Obecnie nadal przyjmuję chemioterapię – bardzo ciężko ją znoszę. Zmęczenie, którego nie da się opisać. Problemy z chodzeniem. Neuropatia dłoni i stóp, która odbiera czucie i sprawność. Pogorszenie wzroku do tego stopnia, że muszę pilnie wymienić okulary – mimo że robiłam je zaledwie rok temu.

Po pierwszej operacji przecięto mi mięśnie skośne brzucha. Moje ciało potrzebuje fizjoterapii, żeby móc normalnie funkcjonować. Na NFZ terminy są bardzo odległe, a każdy miesiąc bez rehabilitacji to cofanie się zamiast iść do przodu.

Obecnie przebywam na świadczeniu rehabilitacyjnym – po trzech miesiącach to 75% najniższej krajowej. Mieszkam sama z bratankiem, który wciąż się uczy. Każda wizyta na chemioterapię, każda konsultacja oznacza dojazd do innego miasta. Każdy dzień to kalkulowanie sił, zdrowia i pieniędzy.

Moim marzeniem jest wrócić do sprawności sprzed choroby. Móc normalnie chodzić, pracować, być niezależną. Zadbać o ciało, które przeszło tak wiele – również o brzuch naznaczony dużymi bliznami po operacjach. Laserowa korekta to dziś dla mnie ogromny wydatek, ale też symbol domykania tego etapu i odzyskiwania siebie.

Rak zabiera dużo więcej niż zdrowie. Zabiera energię, poczucie kontroli, bezpieczeństwo. Ale nie zabrał mi woli walki. Każdego dnia uczę się żyć na nowo – wolniej, ostrożniej, ale wciąż z nadzieją, że jeszcze wrócę do siebie.

Bo to nie jest koniec mojej historii.