Rehabilitacja po krwotoku mózgowym – Kacper 11 lat

Mam na imię Jarosław i jestem tatą 11-letniego Kacpra, który od urodzenia walczy z bardzo rzadką chorobą genetyczną – zespołem sercowo-twarzowo-skórnym (CFC).

Ta choroba od lat odbiera mu sprawność, siły i beztroskie dzieciństwo. Kacper zmaga się z zaburzeniami neurologicznymi, opóźnieniem rozwoju oraz poważnymi problemami zdrowotnymi, które wymagają stałej opieki wielu specjalistów i intensywnej rehabilitacji.

Niestety w ostatnich dniach stycznia 2026 roku stan zdrowia mojego syna dramatycznie się pogorszył.

Kacper trafił pilnie do szpitala. W tomografii komputerowej głowy stwierdzono krwotok śródczaszkowy – krwotok mózgowy do półkul mózgowych. Doszło do pogłębienia niedowładu lewostronnego, nasilenia objawów neurologicznych oraz wzmożonego napięcia mięśniowego.

To był dla mnie kolejny cios.

Lekarze zdecydowali o pilnej konsultacji neurochirurgicznej i dalszej specjalistycznej diagnostyce. Każdy dzień przynosi niepokój o to, jak bardzo ten wylew wpłynie na przyszłe funkcjonowanie mojego dziecka i czy uda się odzyskać utracone sprawności.

Kacper już wcześniej wymagał intensywnej, systematycznej rehabilitacji. Teraz, po krwotoku mózgowym, rehabilitacja neurologiczna staje się absolutnie kluczowa, aby:
– zapobiec trwałemu pogłębieniu niedowładu,
– ograniczyć spastyczność,
– przywrócić jak największą sprawność ruchową,
– nie dopuścić do dalszej utraty funkcji.

Mój syn ma 11 lat, ale waży zaledwie 25 kg – jego masa ciała i wzrost znajdują się poniżej 3 centyla. Jest drobny, bardzo wrażliwy, a każdy kolejny kryzys zdrowotny odbiera mu siły, których i tak ma niewiele.

Rehabilitacja neurologiczna, specjalistyczne turnusy, terapia neurorozwojowa, fizjoterapia, konsultacje lekarzy oraz dojazdy do ośrodków to ogromne koszty, które znacznie przekraczają moje możliwości finansowe.

Na naszej drodze już nieraz pojawiali się dobrzy ludzie. Trzy lata temu, gdy pożar odebrał nam dom, nie zostaliśmy sami. Otrzymaliśmy ogrom wsparcia, za które do dziś jestem niewyobrażalnie wdzięczny. Dzięki ludziom o wielkich sercach mogliśmy powoli stanąć na nogi i uwierzyć, że nawet po największej tragedii można próbować odbudować życie.

Ale los wciąż wystawia nas na kolejne próby.

Najpierw walka z ciężką, rzadką chorobą Kacpra. 
Potem śmierć mojej żony.
Później pożar, który odebrał nam dach nad głową.
A teraz – krwotok mózgowy i nagłe, poważne pogorszenie stanu zdrowia mojego dziecka.

Czasem zastanawiam się, ile jeszcze jesteśmy w stanie unieść.
Ale kiedy patrzę na Kacpra, wiem jedno – nie mogę się poddać.

Dlatego znów proszę o pomoc.
Nie dlatego, że jest mi łatwo prosić.
Proszę, bo chodzi o zdrowie, sprawność i przyszłość mojego syna.

Wierzę, że tak jak wtedy, tak i teraz znajdą się osoby, które pomogą nam przejść przez ten kolejny, bardzo trudny etap.

Każde wsparcie to dla nas nie tylko pomoc finansowa.
To znak, że nie jesteśmy sami w tej walce.

Z całego serca dziękuję za każdą wpłatę, każde udostępnienie i każde dobre słowo.

Dla osób, które chciałyby poznać naszą wcześniejszą historię i zbiórkę po pożarze domu, zostawiam link poniżej.

https://szczytnycel.pl/z/lubomierz