Kasia walczy z rakiem pęcherza i utratą sprawności

Mam na imię Kasia. W kwietniu skończyłam 35 lat. Jeszcze niedawno moje życie było zwyczajne — praca, codzienność, plany i drobne troski. Wszystko zmieniło się w połowie 2024 roku, kiedy zauważyłam krew w moczu. Choć bardzo mnie to wystraszyło, słyszałam, że to prawdopodobnie stan zapalny — coś, z czym zmagałam się już od dzieciństwa. Dostałam antybiotyk i wierzyłam, że wszystko wróci do normy. Nie wróciło.

W sierpniu trafiłam na SOR z ogromnym bólem brzucha i problemami z oddawaniem moczu. Diagnoza spadła nagle — zanerkowa niewydolność nerek, wodonercze, nefrostomie założone do obu nerek. Chwilę później kolejne badania i słowa, które zatrzymały mój świat: rak pęcherza moczowego. Rak urotelialny naciekający na ścianę pochwy.

Od tamtej chwili moje życie zaczęło dzielić się na cykle chemii, pobyty w szpitalu, tomografie, wyniki badań i kolejne procedury. Pięć ciężkich dawek chemioterapii odebrało mi włosy, siłę i apetyt, ale najbardziej odebrało mi poczucie normalności. Przez wiele miesięcy więcej czasu spędzałam na oddziale onkologii niż we własnym domu.

W lutym 2025 roku przeszłam bardzo rozległą operację — usunięto mi pęcherz, macicę, przydatki i część węzłów chłonnych. Po wszystkim wracałam do życia powoli, z ogromnym bólem i wyczerpaniem. Nefrostomie zostały ze mną na kolejne miesiące. Cztery miesiące później usłyszałam, że choroba wróciła — pojawiła się wznowa w obrębie kikuta pochwy oraz rozsiew do węzłów chłonnych. Zaczęła się kolejna walka — cotygodniowe dojazdy na leczenie, kolejne dawki chemii i następne skutki uboczne.

Dziś mam za sobą już 30 podań leku. Żyję z nefrostomią, przewlekłym osłabieniem, nawracającymi infekcjami i polineuropatią, która odebrała mi sprawność. Od kilku tygodni ból nóg jest tak silny, że nie jestem w stanie normalnie chodzić. Wspieram się kulami, uczę się funkcjonować na nowo i próbuję odnaleźć siebie w rzeczywistości, której nigdy nie byłam gotowa poznać.

Codziennością stała się również rehabilitacja i fizjoterapia, które pomagają mi walczyć o choćby odrobinę samodzielności. Każdy krok wymaga dziś ogromnego wysiłku, a ćwiczenia, mimo bólu i zmęczenia, są dla mnie szansą, by nie stracić całkowicie sprawności i móc normalnie funkcjonować. Niestety leczenie, dojazdy, rehabilitacja oraz stała opieka specjalistów wiążą się z kosztami, które z miesiąca na miesiąc stają się coraz trudniejsze do udźwignięcia, szczególnie że obecnie nie jestem w stanie pracować.

Najtrudniejsze jednak przyszło niedawno. Dwa miesiące temu mój tata usłyszał dokładnie tę samą diagnozę — raka urotelialnego pęcherza moczowego. Ten sam nowotwór. Teraz patrzę, jak osoba, która przez cały czas próbowała dawać mi siłę, sama staje przed tym samym lękiem.

Każdego dnia próbuję zachować nadzieję i nie pozwolić, by choroba odebrała mi całkowicie poczucie siebie. Nadal wierzę, że nawet w najciemniejszych momentach człowiek może znaleźć w sobie siłę, by wstać kolejnego dnia i dalej walczyć o zwykłe życie — o spokojny poranek, chwilę bez bólu, uśmiech bliskiej osoby i odrobinę normalności.