Pożar domu w Kątkach

Jeszcze niedawno nasz dom był miejscem codzienności, bezpieczeństwa i wspólnego życia. Dziś nosi ślady pożaru, który w jednej chwili odebrał nam spokój i poczucie stabilizacji. Mieszkam tu razem z czwórką dzieci — Aleksandrem (16 lat), Darią (15 lat), Leną (10 lat), Piotrusiem (4 lata) — oraz naszą 73-letnią ciocią. To właśnie tutaj toczyło się nasze życie, pełne zwykłych chwil, które teraz nabrały ogromnej wartości.

Na szczęście nikt nie ucierpiał poważnie. Najwięcej odwagi wykazała Daria, która próbując gasić ogień, zatruła się dymem i trafiła do szpitala. Ten moment pokazał, jak kruche jest bezpieczeństwo i jak szybko wszystko może się zmienić.

Choć ogień nie zabrał całego naszego dobytku, pozostawił po sobie poważne zniszczenia i straty, z którymi bardzo trudno będzie nam poradzić sobie samodzielnie. Część dachu wymaga wymiany, ocieplenie ściany zostało zniszczone, a pomieszczenia mieszkalne wymagają remontu, by znów nadawały się do normalnego życia. Codzienność, którą tak trudno było odbudować, została ponownie zachwiana.

W sierpniu miną dwa lata od śmierci mojego męża, który odszedł po walce z chorobą nowotworową. Tamta strata była ciosem, po którym wciąż próbujemy stanąć na nogi. Teraz życie wystawiło nas na kolejną próbę.

Najbardziej zależy mi na tym, by moje dzieci znów mogły poczuć spokój, bezpieczeństwo i normalność. By dom znów stał się miejscem ciepła, a nie wspomnieniem dramatu. Każde dodatkowe wsparcie będzie dla nas bezcenne.