Pożar w Łaszczynie

Jedna noc wystarczyła, by nasze życie wywróciło się do góry nogami.

W domu, w którym mieszkamy wspólnie z żoną i naszym synem Krystianem, a także ze szwagrem, jego żoną oraz trójką ich dzieci – 8-letnim Borysem, 6-letnią Klaudią i 2-letnią Polą – doszło do pożaru.

Ta noc na długo pozostanie w naszej pamięci. Najważniejsze jest to, że wszyscy ocaliliśmy życie, jednak miejsce, które jeszcze chwilę wcześniej było naszym bezpiecznym domem, zostało poważnie zniszczone.

Przed nami kapitalny remont oraz wymiana znacznej części wyposażenia. Straty są naprawdę ogromne, a skala tego, co się wydarzyło, wciąż jest dla nas trudna do przyjęcia. Z dnia na dzień straciliśmy poczucie bezpieczeństwa, codzienną rutynę i własny kąt, do którego zawsze mogliśmy wrócić.

Najbardziej odczuwają to dzieci. Borys i Klaudia chodzą do szkoły, najmłodsza Pola ma zaledwie dwa lata. W tak młodym wieku szczególnie potrzebują spokoju, poczucia bezpieczeństwa i stałości. Chcielibyśmy, aby jak najszybciej mogły znów wrócić do swojej codzienności, do swoich rzeczy, swoich pokoi i miejsca, które znają jako dom.

Zbliżają się chłodniejsze miesiące, dlatego czas ma dla nas ogromne znaczenie. Przed nami wiele pracy, trudnych decyzji i kosztów związanych z przywróceniem budynku do stanu, w którym ponownie będzie można bezpiecznie zamieszkać.

Dziś marzymy przede wszystkim o jednym – żeby znów przekroczyć próg własnego domu, zamknąć za sobą drzwi i poczuć ciepło, spokój oraz bezpieczeństwo własnego kąta.

Wierzymy, że krok po kroku uda nam się odbudować nie tylko zniszczone pomieszczenia, ale przede wszystkim poczucie normalności, które tej jednej nocy zostało nam odebrane.

Leszek Skiba