Pożar nowego domu w Luszowicach

Do pożaru doszło w domu, w którym mieliśmy zamieszkać jeszcze przed Sylwestrem — razem z moją narzeczoną, z planami, które nosiliśmy w sobie od dawna. To miał być nasz start. Nasze miejsce po miesiącach decyzji, wyrzeczeń i pracy po godzinach. Zamiast wnoszenia ostatnich pudeł i wybierania, gdzie stanie stół na święta, patrzymy na to, co zostało po naszym marzeniu.

Dom wymaga położenia nowego dachu od podstaw. Wnętrze jest do generalnego remontu, okna do wymiany, elewacja została zniszczona. W jednej chwili to, co budowaliśmy krok po kroku, przestało przypominać dom, do którego mieliśmy zaraz wejść z kluczami w ręku.

Włożyliśmy w ten dom ogrom pracy, wysiłku, serca i wszystkie oszczędności. Każdy weekend, każda wolna chwila, każdy drobiazg robiony własnymi rękami miał sens, bo prowadził do jednego: do momentu, w którym wreszcie tam zamieszkamy. To, co miało być ostatnią prostą i domykaniem marzenia, w jednej chwili zamieniło się w konieczność zaczynania od nowa.

Nie zdążyliśmy się wprowadzić. Nie zdążyliśmy nacieszyć się tym, co udało nam się osiągnąć. Jeszcze niedawno wyobrażaliśmy sobie pierwszą noc w naszym domu, pierwsze śniadanie, pierwsze wspólne święta w miejscu, które tworzyliśmy od zera. Teraz zamiast tego czeka nas odbudowa i długi powrót do punktu, o którym myśleliśmy, że jest już na wyciągnięcie ręki.

A niedługo są święta. Czas, który miał pachnieć nowym początkiem, spokojem i wdzięcznością, stał się czasem porządkowania tego, co zostało, i zbierania sił, żeby zacząć od nowa. Trudno opisać słowami uczucie, gdy coś, co było planem na życie, znika w kilka chwil. Mimo tego wierzymy, że jeszcze wrócimy do obrazu, który nosiliśmy w głowie: domu pełnego światła, ciepła i zwykłej, codziennej radości.