Moje marzenie? Samodzielność

Hej:)

Mam na imię Maja, mam 15 lat. Jestem wesołą nastolatką, która bardzo chce spędzać czas jak moi rówieśnicy i cieszyć się codziennością, mimo że od urodzenia choruję na mózgowe porażenie dziecięce. 

Każdy mój ruch, każdy krok, każde słowo to dla mnie ogromny wysiłek - ale też małe zwycięstwo. Mam w sobie siłę, by walczyć, bo wiem po co to robię. Chcę być jak najbardziej samodzielna. To moje wielkie marzenie. 

Jestem uczennicą 8 klasy, przygotowuję się do egzaminu, chociaż mam znacznie mniej czasu niż moi rówieśnicy. Każde popołudnie spędzam na salach rehabilitacyjnych, aby utrzymać mój stan oraz zdobywać nowe umiejętności. 

Największym wsparciem jest moja mama — najważniejsza osoba w mojej walce o lepsze jutro. To ona dba o wszystkie moje potrzeby, organizuje rehabilitacje, szuka pomocy, trzyma mnie za rękę, gdy jest ciężko, cieszy się razem ze mną nawet z najmniejszych sukcesów. Mama powtarza mi, że razem damy radę… i ja w to naprawdę wierzę. Jej siła i miłość są dla mnie motorem do działania, nawet w najtrudniejszych chwilach. 

Na co dzień ćwiczę z moją kochaną Panią Asią – najlepszą rehabilitantką pod słońcem. Ma do mnie ogrom cierpliwości i nigdy nie pozwala mi się poddawać. Dzięki niej wiem, że każdy, nawet najmniejszy postęp, naprawdę ma znaczenie.

A moja cudowna Pani Alinka - neurologopedka -wspiera moją mowę i słabe mięśnie twarzy. Chce, żeby mój język był bardziej giętki... choć ja czasem mówię, że on już jest giętki - tylko w nie tę stronę, co trzeba :)

Jak już znajdę odrobinkę wolnego czasu... uwielbiam kolorowanki, te trudniejsze, gdzie ćwiczę koncentrację i cierpliwość. Kocham czytać książki wieczorami przed snem. 

W cieplejsze dni jeżdżę rowerem, by poprawiać krążenie, zapobiec przykurczom i zwyczajnie poczuć wolność ... Mam rower trójkołowy, dostosowany do mojego stanu zdrowia, na którym czuję się bezpiecznie. 

Niestety koszty mojej rehabilitacji stale rosną, a moja mama nie jest w stanie sama pokryć wszystkich wydatków. Potrzebuję kilku turnusów rehabilitacyjnych rocznie, a każdy z nich kosztuje aż 10 000 zł. Dwutygodniowe turnusy to dla mnie coś znacznie więcej niż tylko intensywna rehabilitacja. To czas, w którym moje ciało budzi się do życia, a ja mogę zrobić postępy, o które w domu musiałabym walczyć miesiącami. Każdy turnus daje mi więcej siły, lepszą kontrolę nad ciałem, odwagę i nadzieję, że moje marzenie o samodzielności naprawdę może się spełnić.

To właśnie tam uczę się lepiej chodzić, siadać, utrzymywać równowagę, pracować nad mową i codziennymi czynnościami, które dla wielu są oczywiste, a dla mnie – ogromnym wyzwaniem. Te dwa tygodnie potrafią zmienić bardzo dużo w moim życiu.

Marzę też o kombinezonie Mollii, który mama chce mi kupić – to koszt  około 28 000 zł. Kombinezon działa dzięki elektrostymulacji i pomaga lepiej czuć swoje ciało. To dla mnie ogromnie ważne, bo mam duże lęki przestrzenne i bardzo boję się korzystać z pionizatora. Dzięki kombinezonowi łatwiej byłoby mi przełamać ten strach i robić kolejne kroki w stronę samodzielności. 

Moim największym marzeniem jest to, by pewnego dnia wykonywać więcej rzeczy samodzielnie i nie musieć prosić o pomoc w codziennych czynnościach.

Dlatego z całego serca proszę o wsparcie.
Dla mnie – żebym mogła dalej iść swoją drogą do samodzielności.
Dla mojej mamy – żeby nigdy nie straciła siły i wiary, że jej starania mają sens. 

A jeśli nie możesz pomóc finansowo — każde udostępnienie mojej zbiórki wywoła uśmiech na mojej twarzy i przybliży mnie do celu ❤️

Dziękuję, że jesteś tu ze mną.