Rak szyjki macicy FIGO IIIC1 – nagła diagnoza za granicą

Jeszcze niedawno moje życie było zwyczajne. 8 grudnia wyjechałam do pracy do Holandii – jak wiele osób, z nadzieją na spokojniejszą przyszłość. Nie przypuszczałam, że w ciągu kilku tygodni wszystko się zmieni.

6 stycznia pojawił się silny, nietypowy ból brzucha. Taki, który nie daje spokoju i nie pozwala zignorować sygnałów ciała. Dwa dni później, 8 stycznia, usłyszałam diagnozę, która zatrzymała świat.

Rak szyjki macicy.
Stopień zaawansowania FIGO IIIC1 (cT2bN1M0).

Choroba objęła szyjkę macicy oraz okoliczne węzły chłonne. Na szczęście nie ma przerzutów do odległych narządów – i to jest dziś moja największa nadzieja.

Od tamtej chwili wszystko potoczyło się bardzo szybko. Leczenie rozpoczęłam natychmiast w UMC Utrecht. Obecnie jestem w trakcie intensywnej terapii – radioterapii, chemioterapii (cisplatyna), a przede mną jeszcze brachyterapia. To leczenie radykalne – trudne, obciążające, ale dające realną szansę na powrót do zdrowia.

10 stycznia skończyłam 42 lata.
To były moje najbardziej niezwykłe urodziny – pełne strachu, niedowierzania i pytań, na które nie byłam gotowa.

Dziś jest 1 kwietnia. Dla wielu to dzień żartów. Dla mnie – moment, w którym próbuję poukładać rzeczywistość, która nagle się rozsypała.

Mieszkam w podnajmowanym pokoju w domu należącym do agencji pracy. To miejsce, które miało być tylko przystankiem. Tymczasem stało się przestrzenią, w której walczę o zdrowie. Niestety – to nie są warunki do dochodzenia do siebie po tak wymagającym leczeniu. Brakuje spokoju, prywatności i poczucia bezpieczeństwa, które w tej sytuacji są tak bardzo potrzebne.

Każdy dzień to wysiłek – fizyczny i psychiczny. Leczenie odbiera siły, ale jednocześnie daje nadzieję. Trzymam się jej najmocniej, jak potrafię.

Jednak wiem też, że żeby naprawdę walczyć i mieć siłę na kolejne etapy leczenia, potrzebuję odpowiednich warunków do życia i regeneracji – a tych dziś po prostu nie mam.

Bo choć wszystko wydarzyło się tak nagle, wiem jedno – chcę żyć.
Chcę wrócić do zdrowia.
Chcę jeszcze mieć przed sobą zwykłe dni, które kiedyś wydawały się oczywiste.