35-letni ojciec walczy z mięsakiem Ewinga

Życie mojego 35-letniego syna zmieniło się w dramat, którego nikt z nas nie był w stanie przewidzieć.
Jeszcze rok temu prowadził własną firmę, pracował, wychowywał pięcioletnią córeczkę i planował przyszłość. Dziś każdego dnia toczy walkę z bólem, niepełnosprawnością i nowotworem – mięsakiem typu Ewinga.

Pierwsze objawy pojawiły się w grudniu 2024 roku – z pozoru wyglądały jak rwa kulszowa. Pół roku badań, rezonansów, pobytów na neurologii i wciąż brak odpowiedzi. Leki nie pomagały, a stan się pogarszał. Ból stawał się nie do zniesienia, noga odmawiała posłuszeństwa, stopa opadała, pojawiały się obrzęki i utrata czucia. Rehabilitacja nie przynosiła żadnych efektów.

Dopiero przypadek sprawił, że syn, wykonując ćwiczenia, sam wyczuł guz w udzie.
To wtedy usłyszeliśmy słowa, które zatrzymały nam oddech – mięsak typu Ewinga.
Agresywny nowotwór, który zaatakował nerw kulszowy, doprowadzając do częściowej niesprawności i dramatycznego spadku masy ciała.

Na przełomie maja i czerwca odbyła się pierwsza operacja częściowego usunięcia zmiany. Niestety, badania histopatologiczne potwierdziły złośliwy charakter guza. Syn został skierowany do Instytutu Onkologii w Warszawie, gdzie rozpoczął chemioterapię, która potrwa co najmniej do kwietnia 2026 roku. Zakończył już 24-dniowy cykl radioterapii i przygotowuje się do operacja radykalnego usunięcia guza wraz z częścią nerwu kulszowego.

Co dwa tygodnie jeździmy z Krakowa do Warszawy. Spędzamy długie godziny w szpitalu, a nocą śpimy w hostelu bez podstawowych warunków – bez kuchni, bez ciepłego posiłku. Po dziesięciu godzinach w szpitalu pozostaje tylko siła woli i nadzieja. Syn porusza się o kulach, często na wózku, walcząc nie tylko z bólem, ale i z własną bezradnością.

Choroba odebrała mu możliwość pracy – nie jest w stanie prowadzić firmy. Po śmierci ojca to on wspierał mnie i swoje młodsze siostry. Teraz sam potrzebuje wsparcia.
Mieszka z rodziną, wynajmuje mieszkanie, wychowuje pięcioletnią córeczkę, którą kocha ponad wszystko. Dla niej chce żyć, dla niej codziennie wstaje i próbuje walczyć z chorobą, która nie daje wytchnienia.

Przed nami długa droga – leczenie, rehabilitacja, dojazdy, miesiące niepewności.
Ale mimo cierpienia i strachu, wciąż jest w nas nadzieja. Nadzieja, że z pomocą lekarzy, ludzi i własnej siły uda się wrócić do życia – może innego niż wcześniej, ale takiego, w którym znów będzie miejsce na uśmiech i spokój.