Życie Pauliny jest zagrożone

Nazywam się Paulina i w tym roku skończę 43 lata.

Nieszczęśliwie nie mogę wkleić tu mojej historii, bo tak naprawdę choruję od 2022 r.

14 maja 2025 r. usłyszałam kolejną złą wiadomość. W 2022 roku zaatakowała mnie choroba, która nie została zdiagnozowana do tej pory. W pierwszej fazie przestałam jeść i wymiotowałam po zwykłej wodzie. Organizm odrz miucał i jedzenie i picie. Dochodziło do ataków, gdzie temperatura rosła do 40 stopni, pojawiały się mocne drgawki i wymioty. I tak co 15 minut. Miałam wrażenie jakbym za każdym razem przechodziła zawał. 

Rodzice podjechali do mnie i zabrali do lekarza rodzinnego. W drodze już nie było ze mną kontaktu. Podobno nie pozwoliłam się hospitalizować, i miałam okropne wyniki krwi, niską saturację i wysoki cukier. Postawiono diagnozę: cukrzyca II stopnia, ale nigdy nie znaleziono wytłumaczenia co się wtedy ze mną działo. Mój stan pogarszał się każdego dnia. Najpierw blokada lewej nogi i okropny ból, który został podciągnięty pod rwe kulszową. Wybrałam wtedy ponad 60 zastrzyków. Dopiero sterydy pozwoliły na zmniejszenie bólu. Nie cieszyłam się długo, następnego dnia obudziłam się z okrutnie bolącym prawym ramieniem i obojczykiem. I tak z każdym dniem mój stan pogarszał się w przerażającym tempie. Ostatecznie urósł mi duży guz na szyi, który odbierał mi oddech, a ból nie pozwalał na sen. W końcu nie mogłam się podnieść, poruszałam się na wpół zgięta, a prawa ręka była tylko bagażem, ciężarem. Nie mogłam w niej nic utrzymać. Po odsyłaniu mnie od lekarza do lekarza, od szpitala do szpitala, spędzania godzin, a nawet nocy na SORach zgłosiłam się na chirurgię na Oddział Onkologii Klatki Piersiowej w WAM. Skierowanie dostałam od lekarza ortopedy, poczas prywatnej wizyty. W pierwszej chwili i sam Ordynator nie chciał mnie przyjąć. Wtedy pękłam, zaczęłam płakać i złościć się jednocześnie, opowiedziałam co się ze mną dzieje i poprosiłam, że skoro nie na chirurgię to do kogo i gdzie powinnam się zwrócić. Podpisał dokumenty i tego samego dnia zostałam przyjęta na oddział. 

Leczenie, trwało długo, ale i tu nie znaleziono odpowiedzi, która mogłyby pozwolić na ustalenie, nazwanie choroby. Potwierdzona została ropowica tkanek miękki i nowotwór tkanek miękkich. Leczono mnie ponad rok czasu. Żyję w ciągłym strachu, że nieznana choroba znów zaatakuje. Ropowica niszczyła mój organizm, wolno, po cichu, w tajemnicy przede mną... w badaniach tomograficznych wyszły znaczne ubytki kości w prawym obojczyku, mostku i zębach (zęby łamią mi się do dziś, przedwczoraj straciłam kolejny kawałek dolnej siódemki). 

Obawiam się, że z tajemniczą chorobą będę zmagać się już do końca życia. Są dni kiedy saturacja bardzo mi spada i mam duszności. Miewam też bóle w klatce piersiowej i coś na wzór lekkich udarów. A feralnego dnia 14 maja 2025 usłyszałam druzgocącą mnie wiadomość: "wszystkie Pani objawy wskazują na nowotwór macicy". Zostałam umówiona na operację, bo wiadomo każdy dzień się liczy i trzeba działać od razu, następnie termin przełożono na koniec października. Jestem w sytuacji gdzie codzienność może mnie zabić. Krwotoki są nie do ogarnięcia i pojawiają się w wielu miejscach: macicy, nosie i jelicie grubym. Nie jestem jeszcze leczona na endometriozę, którą też mam stwierdzoną. Wszystko przed to długie 5-czne czekanie na operację.

Mam też depresję, stany lękowe i cierpię na bezsenność.

Choroby odbierają mi z każdym dniem coraz więcej. Tego może nie widać na zdjęciu. Walczę ze wszystkich swoich sił, ale przeciwnik jest bardzo silny, tym bardziej, że to nie jest walka jeden na jedego, bo atakuje mnie kilka chorób na raz. Intensywna rehabilitacja, wieloetapowe leczenie i horrendalne ilości leków na stałe są już wpisane w moją codzienność. Straciłam pracę, oszczędności, zasiłki, bo leczenie okazałe się zbyt długie... 

Nie mam nikogo. Bardzo chcę żyć!

Z całego serca proszę o pomoc. Każda złotówka, każde udostępnienie pomoże mi dalej walczyć. To znak, że nie jestem w tym wszystkim sama. 

Z góry dziękuję każdemu, kto zdecyduje się mnie wesprzeć.

Nie zostawiajcie mnie samej w tej walce. Udostępnijcie ten post znajomym, bez Was nie dotrę do większej grupy ludzi. Każdy z Was będzie moim bohaterem, wszystkim co obecnie mam ❤️ Nigdy nie będę w stanie Wam się odwdzięczyć, ale niech uratowanie czyjegoś życia sprawi, że będziecie ludźmi o wielkich sercach i będziecie mieć satysfakcję, że właśnie Ty podarowałeś mi nowe życie. A ja zrobię wszystko, żeby tą dobroć jak najlepiej przekazywać dalej 🫶🫶🫶

Pieniądze ze zbiórki umożliwią mi pilne wykonanie zabiegu (skrobanki, 1400 zł). Każdy dzień z krwotokami jest zagrożeniem życia. Potrzebuję również środków na kroplówki witaminowe i podnoszące odporność. Leczę się u kilku specjalistów prywatnie: ginekolog-onkolog, chirurg klatki piersiowej-onkolog, psychiatra. Potrzebuję jeszcze endokrynologa i urologa, ale bez pieniędzy nie mam szans.

Środki od Was umożliwią mi także dalsze leczenie, zakup leków, rehabilitację, środków higienicznych itp.

Często nie mam pieniędzy na jedzenie, ale nie poddaję się.

Więcej filmików znajdziecie na moim kanale YouTube: Paulina Potorejko