Pożar w Przedczu

W nocy z 11 na 12 grudnia obudziło nas szczekanie naszego psa. Chwilę później zobaczyliśmy coś, czego nie życzylibyśmy nikomu – ogień zaczął trawić nasz dom. W pośpiechu ewakuowaliśmy się na zewnątrz: ja, moja żona i nasz 14-letni syn Szymon. W tym całym chaosie to właśnie on – nasz pies – okazał się naszym małym bohaterem. Dzięki niemu wszyscy jesteśmy cali i bezpieczni.

Dopiero gdy opadły pierwsze emocje, dotarł do nas kolejny cios. Ważność ubezpieczenia naszego domu zakończyła się… o północy 12 grudnia. Zabrakło zaledwie kilku godzin, by móc skorzystać z ochrony. Natłok codziennych spraw, przedświąteczne zabieganie, odkładanie formalności „na jutro” – i nagle okazało się, że zostaliśmy z tym wszystkim sami, bez finansowego zabezpieczenia, jakie miało dać nam poczucie spokoju.

Pożar uszkodził dach, który wymaga częściowej wymiany. Okna i drzwi wejściowe nadają się do wymiany, a pomieszczenia mieszkalne wymagają remontu. Dom, który był naszą przystanią dziś nosi ślady ognia i dymu. Jeszcze niedawno planowaliśmy, jak udekorujemy go na święta. Zamiast tego mierzymy się z zapachem spalenizny i niepewnością, jak długo potrwa powrót do normalności.

To dla nas szczególnie bolesne, że wszystko wydarzyło się właśnie teraz – w czasie, który zwykle kojarzy się z ciepłem, bliskością i rodzinną magią. Ten przedświąteczny okres miał wyglądać zupełnie inaczej. Zamiast kompletować prezenty dla Szymona i wieszać lampki, liczymy koszty napraw.

Mimo pecha, szoku i poczucia straty, bardzo mocno trzymamy się jednej myśli: najważniejsze, że nikt nie ucierpiał. Dom można odbudować, rzeczy da się zastąpić. Życia i zdrowia – nie. 

Wierzymy, że uda nam się odzyskać spokój i poczucie bezpieczeństwa, a nasz dom znów stanie się miejscem pełnym ciepła. Mamy nadzieję, że mimo tego, co się wydarzyło, te święta okażą się dla nas czasem dobra, otwartych serc i wiary, że nawet po najtrudniejszych chwilach można zacząć od nowa.