Pożar w Zaskoczu

Pożar przyszedł nagle. W jednej chwili spokojny dom stał się miejscem walki o życie.

W środku byliśmy tylko we dwóch – ja i mój 15-letni prawnuk Oskar. Oskar jest osobą z niepełnosprawnością i porusza się na wózku. Gdy ogień i dym zaczęły wypełniać dom, to właśnie on wykazał się niezwykłą odwagą i przytomnością umysłu. Zdołał sięgnąć z łóżka po leżący obok telefon i wezwać pomoc.

Na miejsce w ogromnym pośpiechu przyjechał Szymon – kuzyn Oskara. Wszedł do zadymionego domu i zdołał go ewakuować na zewnątrz. Mnie z płonącego budynku wynieśli funkcjonariusze Policji. Mój stan był ciężki – doznałem zatrucia dymem i wymagałem natychmiastowej pomocy.

Dziś najważniejsze jest jedno: żyjemy. Ogień zabrał wiele, ale nie odebrał nam życia.

Niestety sam budynek został w ogromnym stopniu zniszczony. To miejsce, które przez lata było domem, zostało zrujnowane przez żywioł. W jednej chwili straciłem poczucie bezpieczeństwa, które budowałem przez całe życie.

Nie spodziewałem się, że w tym wieku przyjdzie mi zaczynać od nowa. Że będę musiał na nowo budować miejsce, które nazywałem domem.

Wiem jednak, że życie potrafi zaskakiwać – czasem bardzo boleśnie, ale czasem też pokazuje, jak wielką siłę mają ludzie wokół nas.

Każda osoba, która zechce wesprzeć mnie w stawieniu czoła tej trudnej sytuacji i pomóc w odbudowie mojego życia, daje mi nadzieję, że z ruin może jeszcze powstać dom.