Pożar w Rumi

Jeszcze niedawno to był po prostu dom. Miejsce codziennych rozmów, dziecięcego śmiechu, zapachu obiadu i zwykłych, spokojnych wieczorów. Dom rodzinny mojego partnera, w którym wspólnie wychowywaliśmy nasze dzieci – 3-letnią Natalię i 2-letniego Nikodema – razem z jego mamą i bratem. Przestrzeń pełna wspomnień i poczucia bezpieczeństwa.

W jednej chwili wszystko zniknęło.

Pożar strawił budynek doszczętnie. Ogień nie zostawił nic – żadnych pamiątek, żadnych rzeczy, które budowały naszą codzienność. Zostały zgliszcza i cisza po tym, co jeszcze chwilę wcześniej było naszym światem.

Najważniejsze jest to, że wszyscy żyjemy. Nikt nie ucierpiał fizycznie. Nasza rodzina nadal jest w komplecie i za to jesteśmy niewyobrażalnie wdzięczni. Jednak obraz ewakuacji, strach w oczach dzieci, bezsilność wobec żywiołu i próba ratowania czegokolwiek na zawsze pozostaną w naszej pamięci.

Dziś nie mamy nic. Nie mamy własnego dachu nad głową. Nie mamy ubrań, zabawek dzieci, przedmiotów codziennego użytku. Wszystko, co było częścią naszego życia, przestało istnieć.

Stoimy przed nowym początkiem, którego nie planowaliśmy. Odbudowa domu nie będzie możliwa. Przed nami trudne decyzje i jeszcze trudniejsza droga. Musimy na nowo stworzyć przestrzeń, w której nasze dzieci znów poczują się bezpiecznie.

Potrzeby są ogromne, a skala strat przytłaczająca. Każde wsparcie ma dziś dla nas wartość większą, niż potrafimy wyrazić słowami. To czas, w którym uczymy się zaczynać od zera – z nadzieją, że mimo wszystko uda nam się odbudować nie dom z cegieł, lecz poczucie stabilizacji i spokoju dla naszej rodziny.