Pożar w Skołyszynie

19 lipca, wczesnym rankiem, nasze życie po raz kolejny zostało wystawione na ciężką próbę. Doszło do pożaru samochodu stojącego przy domu. Ogień bardzo szybko się rozprzestrzenił, obejmując również budynek. Samochód spłonął doszczętnie, a garaż oraz dach nad nim zostały poważnie zniszczone.

Jestem mamą trzech synów. Razem ze mną mieszka najmłodszy z nich – Filip, który w tym roku ukończył szkołę średnią i stoi u progu dorosłego życia. Cztery lata temu w tragicznym wypadku straciłam męża. Od tamtej chwili odpowiedzialność za utrzymanie domu i wychowanie najmłodszego syna spoczywa wyłącznie na moich barkach.

Utrzymujemy się głównie z prac sezonowych i dorywczych. Za kilka dni miałam wyjechać do pracy, która miała zapewnić nam środki na kolejne miesiące. Pożar sprawił jednak, że wszystkie plany legły w gruzach, podobnie jak poczucie bezpieczeństwa, które starałam się odbudowywać przez ostatnie lata.

Nigdy nie było mi łatwo mówić o swoich problemach. Zawsze starałam się radzić sobie sama, nie obciążając innych własnymi troskami. Po śmierci męża nauczyłam się walczyć każdego dnia o dom, rodzinę i normalność. Dlatego tak trudno jest mi dziś opisywać swoją sytuację i przyznać, że kolejny raz los wystawił mnie na próbę.

W jednej chwili straciliśmy samochód, a także część domu, który dla nas jest wszystkim, co mamy. Patrząc na skutki pożaru, trudno nie czuć bezradności, ale staram się nie tracić nadziei.

Jeśli znajdą się osoby, które zechcą wyciągnąć do nas pomocną dłoń i wesprzeć nas w tej trudnej chwili, będę za to ogromnie wdzięczna. Dla mnie proszenie o pomoc nigdy nie było łatwe, dlatego tym bardziej doceniam każdą oznakę życzliwości, wsparcia i zrozumienia. To właśnie dzięki takim gestom łatwiej znaleźć siłę, by zmierzyć się z kolejnym nieszczęściem i uwierzyć, że po najtrudniejszych chwilach można jeszcze odbudować spokój i poczucie bezpieczeństwa.