Leki, lekarze i życie...

Ale prawdziwe problemy zdrowotne rozpoczęły się około 9 lat temu. Po dużej dawce stresu (choroby mamy, choroby siostrzenicy, wypowiedzenie najmu z powodu sprzedaży domu i przeprowadzka) na moim ciele i wewnątrz ciała zaczęły się pojawiać guzy, plamy, bolesne. W stawach, na głowie, w głowie, na plecach, udach, stopach, dłoniach, twarzy, oczach. Dosłownie wszędzie gdzie się dało.
Poprzednie lata pracowałem i całkiem dobrze sobie radziłem więc posiadałem jakieś oszczędności. Próbowałem zdiagnozować problem jeżdżąc po lekarzach, przez kilka lat prywatnie.
Masa badań, wizyt, leków... Wszystko na marne, lekarze rozkładali ręcę, jechałem do kolejnego. Wtedy też zaczęły się moje problemy psychiczne, depresja. Guzy pojawiały się każdego dnia, kilka-kilkanaście nowych guzów i plam na ciele i wewnątrz każdego dnia, były przez 24-48h i znikały same z siebie. Ale bolały, przeszkadzały we wszystkim. Popuchnięte palce, stopy, guzy na głowie, ból głowy, zawroty.
Po kilku latach nieudanych prób diagnozy choroby skończyły mi się środki i możliwości... Wtedy próbowałem szukać pomocy na NFZ, jeździłem na wiele wizyt na ul. Koszykową ponieważ lekarze twierdzili, że to problem dermatologiczny, nikt nie słuchał mnie gdy każdemu mówiłem, że te guzy są w środku, w stawach, głowie i wszędzie.
Po wielu wizytach na koszykowej, później w innej placówce dalej nic się nie zmieniło i nikt nie potrafił mi pomóc.
Poddałem się, silna depresja i nieustanne myśli o odejściu z tego świata...
W 2023 roku z dnia na dzień stawałem się coraz słabszy, nie miałem siły na nic, doszedł do tego jadłowstręt, guzy, plamy nie ustępowały. Doszły nowe bóle - wątroba, nerki. W sierpniu siostra zawiozła mnie na SOR Szaserów - po wie logodzinnym oczekiwaniu, zrobieniu USG i podstawowych badań kazano mi czekać kolejne xx godzin to może zrobią mi inne badania. Nie miałem siły tam siedzieć, miałem wysoką gorączkę i nie byłem w stanie w ogromnym bólu tam siedzieć. Zrezygnowałem.
Kilka dni później, 14 sierpnia już ledwo chodziłem, rodzina się przestraszyła i ponownie zawiozła mnie na SOR, tym razem w Wołominie. Pomoc nie została udzielona chętnie ale przez nieustępliwość udało się i zostałem przyjęty na oddział. Okazało się, że mam min. Sepsę, bakterie gram-ujemne, podejrzenie TRU. W szpitalu w Wołominie przebywałem do 01.09.2023.
Pomimo długiej antybiotykoterapii, wielu kroplówkach, masie badań etc. dalej nie miałem siły chodzić i było coraz gorzej. Lekarz prowadząca zdecydowała, że oni nie dadzą rady i na szczęście załatwiła mi przeniesienie do szpitala na Szaserów.
W WIM zostałem przyjęty 01.09.2023r. i po dwóch dniach od przyjęcia nastąpiło bardzo duże pogorszenie.
03.09 wylądowałem na Sali Intensywnego Nadzoru pod tlenem, wieloma kroplówkami. Przez kilka dni nie było prawie ze mną kontaktu, pamiętam tylko małe urywki z tych dni, przewożenie na badania, jak otwierałem oczy i nade mną stało wielu lekarzy...
Pamiętam też jak po kilku dniach odwiedziła mnie rodzina, próbowałem usiąść na łóżku i nie miałem siły, tylko płakałem. Siostra trzymała mnie za ręce ale opadałem.
Masa badań, anemia, przetaczanie krwi, cały czas tlen, kroplówki, badania, tlen, kroplówki i tak cały czas...
Problemy z płucami, ostra niewydolność nerek, powiększona wątroba, śledziona. Dwie groźne bakterie gram-ujemne.
Dzięki świetnym lekarzom i całemu personelowi WIM udało się mnie wyprowadzić z tego stanu.
To był okropny czas w moim życiu ale widocznie Bóg tak chciał, to była próba. Teraz jest kolejna próba bo muszę sobie poradzić z kłopotami finansowymi i zrobić coś żeby mnie było stać na leki i przeżycie...
Dlatego też proszę wszystkich czytających to o pomoc bo bez niej nie wyjdę z tego dołka. Nadal jestem w złym stanie psychicznym.

Jeśli ktoś mógłby mi pomóc w jakikolwiek sposób to proszę o kontakt.

Mieszkam w jednym domu z mamą, siostrą i jej rodziną. W jednym pokoju mieszkam ja i mama. W drugim siostra, jej mąż i dziecko. Moja mama po domu porusza się o kulach, gdzieś dalej wózek inwalidzki. Jest po 9 operacjach rąk i nóg. W obu kolanach ma endoprotezoplastykę, w kostce śruby i płytka, w obu rękach płytki i śruby, do tego padaczka, częste zawroty głowy.
Siostra i siostrzenica to prawie jedność... Siostrzenica również jest osobą niepełnosprawną, choruje na zespół Di George'a. Ma ogromne problemy ze wszystkimi codziennymi czynnościami, od ubierania zaczynając na nauce kończąc.
Ma bardzo duże problemy ze wzrokiem, słuchem, pamięcią, koncentracją. Ma wzmożone napięcie mięśniowe, potrzebuje rehabilitacji. Przez problemy zdrowotne potrzebuje indywidualnego nauczania i korepetycji aby jakkolwiek dawać radę.
Siostra na co dzień się nią zajmuje, pomaga jej we wszystkim z czym sobie nie radzi... Siostrzenica jest po sanacji jamy ustnej i niebawem czeka ją kolejny taki zabieg, od małego dziecka ma ogromne problemy stomatologiczne związane z zespołem wad wrodzonych.
No i jest jeszcze mój szwagier, który pracuje i jeszcze nie ma aż tylu problemów zdrowotnych...

Dzięki poprzednim zbiórkom i pomocy dobrych ludzi wykupiłem bardzo dużo leków (co widać na paragonach/fakturach), opłaciłem wizyty u psychiatry, miałem na opłaty i życie. 
Środki zebrane na zbiórce pozwolą mi na zakup leków, wykonanie niezbędnych opłat (wynajem mieszkania, prąd, woda, gaz), zakupy spożywcze, dojazdy do lekarzy i na badania, opłacenie wizyt. 
Proszę o udostępnienia. Kwota ustawiona w celu nie ma znaczenia, nie wiedziałem jaką ustawić.
Dziękuję
Przypomnę, że na moim facebook (https://www.facebook.com/sobczak.tru/) możecie Państwo znaleźć więcej zdjęć ze szpitali, wypisów, leków etc. Poniżej również je wrzucam jednak mogą być w gorszej jakości lub źle przycięte przez to, że strona wymaga poziomych zdjęć.