Pożar domu w Wadowicach

Są takie chwile, które dzielą życie na „przed” i „po”.
Dla naszej rodziny takim momentem była sobota, 11 kwietnia.

W domu rodzinnym mojej żony – miejscu, w którym na co dzień żyjemy razem: z naszym 13-letnim synem Filipem, jej tatą i bratem – wybuchł pożar. Ogień pojawił się nagle. W środku była moja żona. Zdążyła wyjść na czas. To najważniejsze — wszyscy jesteśmy cali i bezpieczni.

Ale to, co było naszym miejscem na ziemi, przestało nim być.

Ogień i woda, która miała go ugasić, zabrały nam przestrzeń, którą budowaliśmy przez lata. Dach wymaga całkowitej wymiany. Wnętrza – gruntownego, kapitalnego remontu. Część rzeczy, które tworzyły naszą codzienność, po prostu przestała istnieć.

Dziś stoimy w miejscu, którego nikt nie planuje. W miejscu, gdzie zamiast zwykłych spraw pojawia się ogrom pracy, decyzji i kosztów, których skali jeszcze do końca nie jesteśmy w stanie oszacować.

Chcemy jak najszybciej przywrócić temu miejscu życie. Krok po kroku, własnymi siłami, tak jak potrafimy.

To nie jest tylko budynek.
To wspólne śniadania, rozmowy, codzienność, która nagle została przerwana.

Zrobimy wszystko, żeby znów móc tam wrócić.
A każde okazane wsparcie będzie dla nas naprawdę bardzo ważne.