Białaczka zaatakowała 5-letnią Mię po raz drugi! Koszmar powrócił!

💔 MIA MA DOPIERO 5 LAT, A OD PRAWIE 3 LAT WALCZY O ŻYCIE.

Jej serce już raz się zatrzymało.

Przeszła reanimację, śpiączkę, chemioterapię, wznowę białaczki, immunoterapię, radioterapię i przeszczep szpiku.

W lutym 2024 roku Mia zaczęła chorować. Chodziliśmy od lekarza do lekarza, a ja wciąż słyszałam:

„To tylko infekcja.”

Kiedy zapytałam, czy to może być nowotwór, usłyszałam, że przesadzam i wmawiam dziecku choroby.

Ale czułam, że coś jest nie tak.

17 marca 2024 roku posłuchałam swojego przeczucia.

Wieczorem Mia poprosiła, żebyśmy razem z jej tatą ją przytulili. Nigdy wcześniej tego nie robiła. Patrząc na nią, powiedziałam wtedy, że mam wrażenie, jakby się z nami żegnała.

Pojechaliśmy do lekarza. Chciał przepisać kolejny antybiotyk na zapalenie krtani.

Powiedziałam: NIE.

Poprosiłam o skierowanie na SOR.

Kilka minut po dotarciu do szpitala Mia przestała oddychać. Straciła przytomność. Jej serce się zatrzymało.

Rozpoczęła się reanimacja.

Do dziś pamiętam zamieszanie, lekarzy pochylonych nad moim dzieckiem i słowa:

„Adrenalina.”

„Ona zeszła.”

Potem przyszła diagnoza, której tak bardzo się bałam:

OSTRA BIAŁACZKA LIMFOBLASTYCZNA B-KOMÓRKOWA.

Rak.

Tego dnia skończyło się nasze dawne życie.

Mia przez trzy miesiące pozostawała w śpiączce. Jej stan był bardzo ciężki. W wyniku powikłań doszło również do uszkodzenia krtani i konieczne było wykonanie tracheostomii

Później były miesiące chemioterapii, pobyty w szpitalach, ból, strach i walka o każdy kolejny dzień.

W końcu przyszła remisja.

Zaczęliśmy wierzyć, że najgorsze jest już za nami.

Niestety w sierpniu 2025 roku białaczka wróciła. Biopsja wykazała, że 57% szpiku było zajęte przez chorobę.

Zaczęliśmy wszystko od początku.

Kolejna chemioterapia. Kolejne tygodnie w szpitalu. Dwa 28-dniowe cykle immunoterapii. Przygotowania do terapii CAR-T, pobranie komórek we Wrocławiu, radioterapia i przygotowanie małego organizmu Mii do następnego ogromnego wyzwania.

30 stycznia 2026 roku Mia przeszła przeszczep szpiku.

Dostała kolejną szansę.

Ale przeszczep nie zakończył naszej walki.

Mia nadal wymaga leczenia, kontroli i długotrwałej rehabilitacji. Wciąż ma tracheostomię. Przed nią także niezwykle trudna rekonstrukcja krtani z wykorzystaniem chrząstki pobranej z żeber.

Najbardziej boli mnie świadomość, że po planowanej operacji mogę już nie usłyszeć głosu własnego dziecka.

Mia ma dopiero 5 lat.

Powinna biegać, bawić się, poznawać świat i martwić się najwyżej o to, którą zabawkę zabrać ze sobą.

Zamiast tego od prawie trzech lat poznaje szpitalne sale, kroplówki, chemioterapię, zabiegi, tracheostomię i strach.

A mimo tego wszystkiego nadal się uśmiecha.

Koszty prawie trzech lat walki ogromnie obciążyły naszą rodzinę, a przed Mią nadal długa droga. Leczenie, rehabilitacja, opieka związana z tracheostomią i kolejne procedury nie skończą się za miesiąc czy dwa.

Dlatego dziś, jako mama Mii, proszę Was o pomoc.

Nie proszę o cud.

Proszę o szansę dla mojego dziecka na możliwie normalne życie po tym wszystkim, co już przeszło.

Każda złotówka ma znaczenie.

Każde udostępnienie może sprawić, że historia Mii dotrze do kolejnej osoby.

A wiele małych gestów może dać jej ogromną pomoc.

❤️ Jeśli możesz — wpłać.

Jeśli nie możesz — udostępnij.

Jeśli możesz zrobić jedno i drugie — będziemy wdzięczni z całego serca.

Od 17 marca 2024 roku walczymy o każdy oddech, każdy dobry wynik i każdy kolejny dzień.

Dopóki Mia walczy — my będziemy walczyć razem z nią.

Pomóżcie nam nie zostać w tej walce samym. ❤️