Pożar w Wiśle

Są chwile, których nie da się opisać prostymi słowami. Chwile, które dzielą życie na „przed” i „po”. Dla mnie taką chwilą był tragiczny pożar domu — miejsca, w którym żyłem, do którego wracałem, które było moim schronieniem i częścią mojej historii.

Ogień zabrał mi własny dach nad głową. Zabrał też coś, czego nie da się odbudować ani zastąpić — życie mojej mamy. Ta strata pozostanie z nami już na zawsze. Wspomnienie tamtej nocy, widok pogorzeliska i świadomość, że dom, który znałem, przestał istnieć, są ciężarem, którego nie sposób unieść bez bólu.

Budynek nie nadaje się już do odbudowy. Z miejsca, które było domem, pozostały zgliszcza i cisza. Jako emeryt stanąłem przed czymś, co trudno sobie wyobrazić — przed koniecznością zaczynania życia od nowa, bez poczucia bezpieczeństwa, bez własnego kąta, bez miejsca, w którym można zamknąć drzwi i choć na chwilę poczuć spokój.

Mimo ogromu tej tragedii próbuję trzymać się nadziei. Wierzę, że jeszcze uda mi się stworzyć skromne, bezpieczne miejsce do życia. Dziś moim największym marzeniem jest postawienie domu holenderskiego tam, gdzie teraz znajduje się pogorzelisko — na ziemi, która mimo bólu wciąż jest dla mnie ważna.

Nie będzie to już ten sam dom. Nie wrócą wspólne chwile ani życie sprzed pożaru. Ale może powstać miejsce, które pozwoli mi przetrwać, odzyskać odrobinę spokoju i znów mieć swój własny kąt.