Pożar we Wrzosowie

Tej nocy obudził mnie zapach dymu. Dzięki temu zdążyliśmy wyjść z domu. Ja i mój 13-letni syn Emil. To była kwestia chwil. Udało się uciec, zanim ogień zabrał wszystko.

Emil trafił na kilka godzin do szpitala z objawami zatrucia. Patrząc na to, co mogło się wydarzyć, był to cud. Najważniejsze zostało ocalone — życie i zdrowie mojego dziecka. Reszta spłonęła.

Nasz dom przestał istnieć. Zostały zgliszcza po codzienności: po porankach, rozmowach, planach, po miejscu, które było naszym bezpiecznym światem. To nie były tylko ściany i dach — to było nasze „tu”, nasze życie.

Dziś mieszkamy u mojej mamy, której dom znajduje się na tym samym podwórku. Cieszymy się, że mamy schronienie i nie jesteśmy sami, choć przestrzeń jest bardzo ograniczona. Jednocześnie muszę być blisko mamy — jej stan zdrowia wymaga pomocy i opieki, dlatego to miejsce jest dla nas szczególnie ważne.

Marzymy o powrocie do naszego domu. O możliwości odbudowy miejsca, które było naszym punktem odniesienia. Wiemy, że konieczne będzie położenie nowego dachu i przeprowadzenie kapitalnego remontu. Droga przed nami jest długa i pełna niewiadomych.

Każdy gest życzliwości, każde okazane wsparcie i obecność znaczą dziś więcej, niż potrafimy ubrać w słowa. Jesteśmy za nie głęboko wdzięczni.