Pożar domu w Żabnie

W kilka godzin straciliśmy wszystko. Pomóżcie nam odbudować życie po pożarze.

8 listopada nasze życie zatrzymało się w jednej chwili.

Jeszcze niedawno mieliśmy dom. Swoje miejsce na ziemi. Miejsce, do którego zawsze mogliśmy wrócić, w którym czuliśmy się bezpiecznie i w którym przez lata tworzyliśmy naszą rodzinną historię.

Dziś nie mamy już dokąd wracać.

W nocy z 8 listopada w pomieszczeniu gospodarczym znajdującym się w pobliżu naszego domu wybuchł pożar. W domu byliśmy wtedy we troje — ja, mój mąż i nasz młodszy syn. To właśnie syn usłyszał niepokojące zachowanie naszych zwierząt. Zaniepokojony hałasem obudził nas. Dzięki jego czujności zdążyliśmy opuścić budynek.

Ogień z pomieszczenia gospodarczego przeniósł się na nasz dom.

Patrzyliśmy, jak płonie miejsce, które było całym naszym światem.

Mimo ogromnych zniszczeń do ostatniej chwili trzymaliśmy się nadziei. Wierzyliśmy, że może uda się uratować choć część domu. Że może jeszcze kiedyś wrócimy w te same ściany.

Niestety, ogień pojawił się ponownie i strawił to, co pozostało po pierwszym pożarze.

Wraz z resztą domu spłonęła nasza ostatnia nadzieja na jego uratowanie.

Dziś wiemy już, że budynek nadaje się wyłącznie do rozbiórki.

To nie był dla nas zwykły dom.

To był dom rodzinny mojego męża. Miejsce, w którym spędził całe swoje życie. To tutaj dorastali nasi dwaj synowie, którzy dziś są już dorosłymi mężczyznami. Tutaj przeżywaliśmy codzienne radości, trudności, rodzinne święta i zwyczajne dni, których wartości często nie dostrzega się, dopóki bezpowrotnie nie przeminą.

W tych ścianach zapisane były wspomnienia kilku pokoleń. Każdy kąt przypominał nam o czymś ważnym. O chwilach, które tworzyły naszą rodzinę, o wspólnie spędzonych latach i o ludziach, którzy byli częścią historii tego miejsca.

Dziś zostały po nich zgliszcza.

Pożar odebrał nam nie tylko dach nad głową. Odebrał nam cały dorobek życia, poczucie bezpieczeństwa i naszą codzienność.

Nasza czteroosobowa rodzina została rozdzielona. Mamy dwóch dorosłych synów, którzy wychowywali się w tym domu i z którymi łączy nas niezliczona ilość wspomnień. Choć obaj są już dorośli, to właśnie ten dom przez wszystkie lata pozostawał naszym wspólnym miejscem na ziemi.

Dziś każdy z nas musiał znaleźć tymczasowe schronienie u bliskich. Zamiast mieć swoje miejsce, w którym moglibyśmy się spotkać i po prostu być razem, mieszkamy osobno, korzystając z gościnności innych, bo nie mamy już własnego domu, do którego moglibyśmy wrócić.

Mój mąż mieszka obecnie w kamperze przy gospodarstwie. Prowadzimy gospodarstwo i opiekujemy się zwierzętami, których nie możemy po prostu zostawić. One nadal nas potrzebują. Pomimo tragedii życie w gospodarstwie musi toczyć się dalej, a ktoś musi każdego dnia być na miejscu i się nimi zajmować.

Tak wygląda dziś nasza rzeczywistość.

Jeszcze kilka dni temu byliśmy rodziną, która miała swój dom, swoje plany i spokojną codzienność. Dziś próbujemy odnaleźć się w świecie, w którym niemal wszystko trzeba zacząć od początku.

Najtrudniejsza jest świadomość, że nie mamy już do czego wracać. Że miejsce, które przez tyle lat było częścią naszego życia, zniknęło bezpowrotnie. Że nawet jeśli uda nam się kiedyś stworzyć nowy dom, ten, w którym dorastał mój mąż i nasi synowie, pozostanie już tylko we wspomnieniach.

Nie jesteśmy w stanie odzyskać tego, co zabrał ogień. Nie odbudujemy wspomnień zamkniętych w tych ścianach. Ale chcemy odbudować nasze życie.

Chcemy znów mieć miejsce, w którym będziemy mogli usiąść razem przy jednym stole. Zasnąć spokojnie, bez strachu o jutro. Odzyskać choć odrobinę normalności, którą jeszcze niedawno uważaliśmy za coś oczywistego.

Dlatego powstała ta zbiórka.

Nie zbieramy na odtworzenie przeszłości, bo wiemy, że to niemożliwe. Chcemy stworzyć sobie szansę na przyszłość. Na nowy początek po tragedii, która w ciągu kilku godzin przekreśliła wszystko, na co pracowaliśmy przez lata.

Przed nami rozbiórka zniszczonego budynku i ogromne wyzwanie związane ze stworzeniem nowego miejsca do życia. Sami nie wiemy jeszcze, jak długa i trudna będzie to droga. Wiemy jedynie, że chcemy odzyskać poczucie bezpieczeństwa i możliwość wspólnego, spokojnego życia.

Każde wsparcie, każde udostępnienie naszej historii i każdy gest solidarności to dla nas krok w stronę odzyskania stabilności i poczucia bezpieczeństwa.

Ogień zabrał nam dom. Nie chcemy pozwolić, żeby odebrał nam również nadzieję na przyszłość.

Z całego serca dziękujemy wszystkim, którzy zechcą stać się częścią naszego nowego początku.

Bo dziś nie chodzi już tylko o odbudowę domu. Chodzi o odbudowę naszego życia.