Aplazja szpiku to nie wyrok. Dawca szpiku uratował życie Pauliny

Zdiagnozowanie poważnej choroby to zawsze bolesny cios, po którym trudno się pozbierać. Wiele zależy od determinacji chorego i tego, czy może liczyć na wsparcie bliskich. Świetnym tego przykładem jest Paulina, której historię opisujemy w tym artykule. Przeszła chemioterapię, straciła włosy i dostała szansę w postaci dawcy szpiku. Poznaj historię tej dzielnej wojowniczki, która walczy z aplazją szpiku. 

Czym jest aplazja szpiku?

Aplazja szpiku to choroba znana również jako niedokrwistość aplastyczna. To rzadki i niezwykle groźny przeciwnik, któremu trudno stawić czoła. W przebiegu tej choroby szpik kostny pacjenta przestaje produkować wystarczającą liczbę erytrocytów (czerwone komórki krwi), leukocytów (białe komórki krwi) oraz trombocytów (płytki krwi). W efekcie w organizmie dochodzi do znacznych niedoborów tych składników krwi we wszystkich liniach komórkowych, co nazywane jest pancytopenią.[1] 

Charakterystyczne objawy aplazji szpiku to:

• silne osłabienie,
• szybkie bicie serca,
• duszność,
• blada skóra,
• nawracające i ciężkie infekcje, w tym wysoka gorączka,
• skłonność do siniaków, krwawienia z nosa i dziąseł oraz wybroczyny na skórze.

Przyczyny rozwoju aplazji szpiku

Aplazja szpiku to choroba, która może być wrodzona lub nabyta. Wynika m.in. z wad genetycznych, w tym anemii Fanconiego. Najczęściej jednak spotyka się niedokrwistość aplastyczną o charakterze nabytym. Choroba rozwija się na skutek błędów w układzie odpornościowym, który atakuje własne komórki macierzyste szpiku, hamując produkcję składników krwi. Powody tego zjawiska to m.in.: działania niepożądane wybranych leków, narażenie na promieniowanie, przebyte wirusy (np. zapalenie wątroby typu A[2]) czy też kontakt organizmu z silnymi toksynami.

Diagnostyka aplazji szpiku – jak przebiega?

W ramach diagnostyki aplazji szpiku kostnego lekarz powinien dokładnie ocenić objawy u pacjenta, a także wykonać szereg badań lekarskich. W celu ostatecznego potwierdzenia choroby wykonuje się morfologię krwi oraz biopsję szpiku kostnego. Wówczas badanie wykazuje tzw. pusty szpik wypełniony tkanką tłuszczową na skutek niskiej liczby komórek krwiotwórczych. Ważne, aby diagnostyka prowadzona była przez doświadczonego lekarza i z wykorzystaniem nowoczesnych technik laboratoryjnych.

Leczenie aplazji szpiku

Metodę leczenia aplazji szpiku dobiera się pod indywidualne potrzeby pacjenta z uwzględnieniem ciężkości choroby. Najczęściej stosowane są:

• leczenie immunosupresyjne skupione na powstrzymaniu niszczącego działania układu odpornościowego, 
• leczenie wspomagające z przetoczeniem krwi i płytek oraz antybiotykoterapia w przypadku infekcji,
• przeszczep szpiku uznawany za najskuteczniejszą metodę, która zwłaszcza u młodszych osób pozwala na całkowite wyleczenie.[3]

Rokowania przy aplazji szpiku

Wpływ na rokowania pacjentów borykających się z aplazją szpiku ma wiele czynników, w tym wiek pacjenta, ciężkość choroby oraz szybkość znalezienia dawcy. Nowoczesne metody leczenia są w stanie zapewnić pacjentowi całkowite wyleczenie lub szansę na długotrwałe przeżycie. 

Największe szanse daje przeszczep szpiku. Przeżywalność po przeszczepie od zgodnego dawcy wynosi:

• u dzieci około 84-90%,
• u dorosłych około 56-75%.

W przypadku leczenia immunosupresyjnego pozytywną odpowiedź uzyskuje się u około 60-70% pacjentów, przy czym nie wyklucza to nawrotu choroby lub późniejszego rozwoju innych schorzeń szpiku.

Nie warto się poddawać. Dawca uratował życie Pauliny

O tym, że diagnoza w postaci aplazji szpiku to nie wyrok, najlepiej świadczy historia Pauliny. Choć nie było łatwo i zdarzały się chwile zwątpienia, to dzielnie walczyła o swoje zdrowie. Nasza bohaterka przeszła chemioterapię, straciła włosy i nie wiedziała, czy wygra. Nie poddała się jednak i znalazła swojego wybawcę w postaci zgodnego dawcy szpiku. To on uratował jej życie i dał nadzieję jej rodzinie. Paulina dzieli się swoją historią za pośrednictwem mediów społecznościowych na kanale @paula_po_przeszczepie. Choć nie poznała swojego genetycznego brata, to jednak dozgonnie będzie wdzięczna za to, co zrobił dla niej i jej bliskich.

Gdzie szukać pomocy finansowej w walce z ciężkimi chorobami?

Paulina z kanału @paula_po_przeszczepie zachęca do tego, aby nie bać się prosić o pomoc. Choć nie jest to łatwe, a leczenie bywa wyniszczające, to jednak nie trzeba walczyć w pojedynkę. Warto skierować swoje kroki do bliskich, przyjaciół oraz nieznajomych. W przypadku trudności finansowych nieocenionym wsparciem jest założenie zbiórki w celu pozyskania środków na leczenie i zakup leków. Z pomocą przychodzą fundacje oraz zbiórki online, gdzie możesz liczyć na pomoc ludzi dobrej woli. To nieocenione wsparcie w sytuacji, gdy koszty leczenia i walki o zdrowie często przekraczają możliwości Twojej rodziny.

Szukasz wsparcia? Sprawdź możliwość założenia zbiórki na portalu SzczytnyCel. Opiekun pozna Twoją historię oraz pomoże Ci w otwarciu zbiórki, a następnie w jej promocji wśród hojnych darczyńców. Nie cierp w pojedynkę. Choroba to nie wyrok, dlatego walcz o siebie i daj sobie szansę na poprawę jakości codziennego życia.

[1] Katarzyna Ciepłucha, „Aplazja szpiku – czym jest i co ją powoduje? Objawy, przyczyny, diagnostyka”, https://www.alab.pl/centrum-wiedzy/aplazja-szpiku-czym-jest-i-co-ja-powoduje-objawy-przyczyny-diagnostyka (dostęp 11.03.2026)

[2]  Pawelec K., Matysiak M., Krauze A., Wirusowe zapalenie wątroby typu A jako czynnik etiologiczny niedokrwistości aplastycznej W: Pediatria Polska, 5-6/2007, tom 82, s. 457-462.

[3] Urbanowicz I., Aplazja szpiku (anemia aplastyczna) - aktualne rekomendacje. Jak wybrać najlepszą terapię? W: Nowa Hematologia 2020, s. 55-63.